بیستمیش ماییم !

به نظرم بچه های پایه ای که به اونها خیلی علاقه داشته و دارم علی رغم توصیه های فراوان هدف مشخصی برای خودشون انتخاب نکرده جو زده شده اند و راه هایی طولانی رو با زحمتای کم یا زیاد طی می کنند اما نگرانیم از اونجاس که معلوم نیس به کجا برن و به کجا برس.

این مساله به صورت روز افزون شیوع بیشتری پیدا میکنه و بچه ها تیکه پاره میشن! مثلا:

۱. بعضی ادعای هدایت دیگران را دارند و وقتی باهاشون حرف می زنی معلومه اصلا گوش نمی دن که بفهمند چی می گی و بگن درست گفتی یا غلط. آیا تو خود هدایت شده ای یا در اولیات زندگی گیر داری که می خوای بقیه رو هدایت کنی؟ با فرض هدایت شدن آیا اصلا این کار توست و تو میتونی؟ با فرض توان آیا اطلاعات دینی و علمی تو اونقدر هست که به جاده خاکی نری و به در و دیوار نکوبی؟

۲. بعضی که زدن به بیخیالی و بازیهای مختلف کامپیوتری و غیر کامپیوتری که دائما هم داره زیاد میشه.

۳. بعضی تو فاز پیچوندن هستند. حالا برای هر چیز و هر کاری و بدون هماهنگی هر کاری که دلشون میخواد انجام میدن. تو این کار هم خیلی هماهنگ عمل میکنن. مثالاشو خودتون بهتر میدونید.

دقت کنید که زمان کم است و فرصت بسیار به سرعت میگذرد. به مطالبی که امروز در کلاس مهارتها خواندیم (البته در یک کلاس نگذاشتید که بخوانیم!) فکر کنید.

* اما برای من زمان مهمی از لحاظ تصمیم سازی است تصمیمی که بسیار به آن فکر میکنم. دعایم کنید.